Egocentrische creatieven of ondernemende idealisten?

woensdag, 22 september 2010

Reacties0

Jongeren van nu hebben zoveel keuze dat ze niet meer weten wat ze met zichzelf aan moeten. Dat is de boodschap van de Nederlandse documentairemaakster Sarah Mathilde Domogala, die met 'All We Ever Wanted' (2010) vier creatieve jongeren uit de netwerkgeneratie portretteerde. Zij staan onder zoveel druk om in alle opzichten de beste te zijn, dat ze zelfs aan de antidepressiva moeten. Een egocentrische generatie die doorgeslagen is in het streven naar zelfontplooiing.

In 'Weg van de Barricaden', een documentaire van Joop Hazenberg (32) die maandag werd vertoond in Seats2Meet in Utrecht, wordt een heel ander beeld geschetst van diezelfde generatie. Hazenberg constateert dat jongeren, zeker in vergelijking met de jaren zestig, nog maar weinig op de barricaden te zien zijn. Massale studentenprotesten tegen bezuinigingen van de overheid zie je niet meer. Maar of ze dan alleen maar met zichzelf bezig zijn? Volgens de filmmaker niet: deze generatie eist geen actie van de overheid, jongeren nemen het heft in eigen handen. Als je iets wilt veranderen moet je dat vooral zelf doen: ondernemende idealisten, noemt hij ze.

Ook Hazenberg volgt vier personages: Yesim Candan (34), oprichter van Partij één, Aart van Veller (25) van duurzaamheidadviesbureau Wij Zijn Koel, dominee van de Zuidas Ruben van Zwieten (26), en een vrijwilliger van de Weekendschool. Allemaal inspirerende voorbeelden van hoe je verandering zelf teweeg kunt brengen. Hazenberg: “Deze mensen laten zien hoe de netwerkgeneratie risico neemt en eigen talenten benut om hun idealen te realiseren.”

Hazenberg verklaart het ondernemerschap dat zijn generatie kenmerkt met het wegvallen van grenzen. “Ik ben opgegroeid met de val van de Berlijnse muur en de komst van internet en mobiele telefonie: alle grenzen zijn verdwenen. Alles is binnen bereik en alles is mogelijk. Je hebt nergens meer instanties voor nodig: je kunt met een laptop en een goed sociaal netwerk je eigen politieke partij oprichten of een klimaatadviesbureau beginnen.”

Waar Domogala vooral de keerzijde van ‘alles kan’ belicht - het teveel aan mogelijkheden leidt tot enorme worstelingen met de eigen identiteit -  laat Hazenberg juist de positieve kant van deze grenzeloosheid zien. Met zijn film wil hij ontkrachten wat hij zo vaak hoort: dat zijn generatie verwend en lui is.

Als filmmaker heeft Hazenberg geen ervaring (“Ik kocht een boek over filmmaken en een HDV-camera. Negen maanden later was er een film.”) en in cinematografisch opzicht is zijn film dan ook absoluut niet met All We Ever Wanted te vergelijken. Maar het doorzettingsvermogen van de journalist is typerend voor zijn boodschap. Als onervaren filmmaker kreeg hij bij de gevestigde orde (Mediafonds, Fonds voor Bijzondere Journalistieke Producties) geen steun en het bedrijfsleven vond zijn boodschap te politiek. Niet zeuren, gewoon zelf financieren dus. Met wat hulp van bevriende documentairemakers maakte hij een interessante en informatieve film, die Hazenbergs visie op zijn generatie mooi verbeeldt. Kritisch op die generatie is hij niet, maar inspirerend is het zeker.

Meer informatie over Joop  Hazenberg en Weg van de Barricaden vind je hier.

Do en Veerle doen onderzoek naar jonge ondernemers van nu voor een webdocumentaire. Op Human.nl bloggen ze over de vorderingen van het filmplan en actualiteiten rondom het thema.