Mythen massa-immigratie ontmaskerd

donderdag, 16 juni 2011

Reacties2

Door Bolkestein, Fortuyn en Scheffer is Nederland gaan geloven in de mythe dat de massale immigratie veroorzaakt is door de weke houding van de linkse kerk. Het recente boek van de Lucassens bestrijdt dat sprookje met feiten.

"Die apen. Ze zijn te lui om te werken en krijgen de beste huizen." Dat zei mijn moeder over de Indische Nederlanders die omstreeks 1950 naar Nederland met 300.000 immigreerden. Binnen enkele generaties is die weerbarstige groep echter volledig opgegaan in de Nederlandse samenleving.

Mythe
Het getuigt van weinig vaderlandsliefde om twijfelen aan de integratiemachine die Nederland sinds de zeventiende eeuw is. Er is trouwens is allang geen sprake meer van een massaal vestigingsoverschot: 52 Marokkanen in 2008. Ja, toen de rechtse kerk onder Van Agt, Wiegel en Lubbers aan de macht was, stonden de grenzen wijd open. VVD-politici verwelkomden de goedkope arbeidskrachten waarnaar hun fabrikanten snakten: Italianen, Spanjaarden, Grieken, Turken en Marokkanen.

De gezinspartij die het CDA toen nog was, stond erop dat vrouwen en kinderen overkwamen. Het is dus een mythe dat de 'links' verantwoordelijk is voor de massale toevloed van vreemdelingen: de vakbeweging vreesde juist voor loonsverlaging door de goedkope gastarbeiders.

Aanvankelijk was het een komen en gaan, net als met de Polen nu. Maar toen begon de overheid regels voor vestiging te stellen. Zulke maatregelen werken altijd averechts: de tijdelijke immigranten gaan niet weg, want ze zijn bang niet meer terug te mogen. Daarom hebben zich in de jaren tachtig en negentig tienduizenden Turken en Marokkanen blijvend gevestigd.

Niemand heeft recht op eigen feiten
Deze en veel meer onloochenbare feiten staan in het pas verschenen Winnaars en verliezers. Een nuchtere balans van vijfhonderd jaar immigratie van Leo en Jan Lucassen. In plaats van indrukken geven zij harde gegevens. Het motto van hun boek is dan ook: ‘Iedereen heeft recht op zijn eigen meningen, maar niemand heeft recht op eigen feiten.’

Het is jammerlijk dat ook humanistische politici zijn gaan meesurfen op de tsunami van vreemdelingenhaat. Zij hebben de afgelopen jaren veel te vaak hun stem gegeven aan maatregelen tegen vreemdelingen, zoals de Verdonks potsierlijke wet ‘Inburgering in het buitenland’.

Progressieve partijen hebben door zulke signalen xenofobie respectabel gemaakt. Ze dachten kiezers voor zich te behouden. Die hebben echter de boodschap begrepen als: nou dan liever op een echte vreemdelingenhater stemmen.