De nieuwe Nuri Bilge Ceylan

De film heeft een beeldschone structuur waarbij de narratieve beweging gecreëerd door een statische camera dwingend naar binnen is: van weidse, stille beelden van de steppen in Anatolië tot het inwendige van de mens. Letterlijk. Want de laatste scènes draaien om een autopsie. Figuurlijk. Want dezelfde scènes zeggen alles over de psychologie van de personages. En over ons, kijkers.

'Once Upon a Time in Anatolia' is onweerstaanbaar. Een politie-onderzoek op de plaats delict naar een lijk. Een groepje agenten en militairen. Een arts. Een officier van justitie. Twee verdachten. Twee mannen met schoppen die moeten graven en graven.

Waar deze ruwe mannen over praten terwijl ze in veel te kleine, krakkemikkige autootjes als mieren door het harde landschap bewegen: het verschil tussen magere en volle yoghurt, prostaatproblemen, goed en kwaad, wat gerechtigheid is, determinisme en de vrije wil.

Het geluid: wind, regen. Kabbelend water. Krekels. Een hond die eenzaam blaft.

En het probleem van hoe je een lijk in de achterbak van een auto krijgt zonder het vast te binden op dezelfde manier als de moordenaar dat heeft gedaan.

Waarmee de burgemeester zit: de afwezigheid van een mortuarium in zijn dorp. Lastig.

Misschien levert de autopsie antwoorden op. Het opensnijden van de mens. Wat vinden de personages in de chaos van organen en botten en bloed?

'Once Upon a Time in Anatolia' van Nuri Bilge Ceylan. In de Filmrubriek van OBA Live op 11 januari.

Bekijk de trailer: