De toekomst van de verzorgingsstaat

dinsdag, 24 januari 2012
Bookmark and Share

Gevraagd in een interview in De Groene Amsterdammer van april 2011 naar het meest onderschatte probleem in Nederland antwoordde onderzoeker Albert Jan Kruiter: "De overheid trekt zich terug in dienstverlenende, zorg verlenende en hulpverlenende zin en intensiveert controle, toezicht en handhaving. Mensen zijn nog maar moeilijk in staat om hun belangen 'welbegrepen' te definiĆ«ren. Alleen het directe eigen belang op korte termijn telt".

Dat geeft te denken. Doordat de overheid zich in toenemende mate terugtrekt uit de verzorgingsstaat met een beroep op de onbetaalbaarheid ervan is het antwoord op de vraag wat er tot het domein van de staat behoort niet langer vanzelfsprekend meer.

Kruiters betoog komt erop neer dat de burger, nu de overheid bepaalde delen van de verzorgingsstaat niet meer collectief wenst te regelen, in toenemende mate wordt gedwongen zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen.

Maar de burger is klant geworden, de klant is koning en de koning is verwend. Verwend door, om niet te zeggen verslaafd aan, voorzieningen die op afroep beschikbaar zijn. De burger is niet meer gewend zijn verantwoordelijkheid te nemen. Tegelijkertijd heeft de burger steeds minder het idee dat hij ergens op terug kan vallen als het werkelijk nodig is, dat er niemand meer aanspreekbaar is.

Hoe die spanning tussen 'klant' en burger zich de komende jaren gaat ontwikkelen is een van de meest prangende maatschappelijke kwesties als het gaat om de toekomst van onze verzorgingsstaat. Politiek gezien is dit het speelveld waarin Wilders en Roemer de kiezer pogen aan te spreken op hun heimwee naar die goede oude verzorgingsstaat.

"De koning is verwend". Je kunt ook stellen dat een verworvenheid van de Nederlandse samenleving is een bepaald niveau van welvaart, waar ook bij hoort een algemeen geaccepteerd minimum niveau. Het bestaansminimum (de armoedegrens) bij ons zal hoger liggen dan in de Oekraine of China.
Zou de vraag (ook) niet moeten zijn wat het gevolg is van de terugtredende overheid voor onze algemene welvaart (het bestaansminimum)? Accepteren wij, zoals in de VS nu het geval is, dat er grote groepen mensen onder dat minimum gaan leven en daardoor (mogelijk) buiten de maatschappij worden geplaatst? Velen van deze mensen stemmen niet en doen niet meer mee met "het systeem" (dragen geen belasting af, registreren zich niet, etc). En leidt dat dan niet tot desintegratie?
Mij lijken deze vragen prangender dan de toenemende spanning tussen klant en burger. Het feit (?) dat de burger niet meer gewend is zijn verantwoordelijkheid te nemen lost zich vanzelf op als de middelen beschikbaar worden gesteld die verantwoordelijkheid te nemen. Al is het maar door zich te organiseren. Voorbeeld van dat laatste zijn de broodfondsen van zzp'ers die zich bij de reguliere verzekeringsmaatschappijen niet tegen arbeidsongeschiktheid kunnen verzekeren of alleen tegen enorme premies.

0

Paul2308

07 februari 2012

de stelling van Clary Polak lijkt me te generaliserend: de stelling geldt alleen voor voor de generaties na zeg ca 1970 dunkt me,

m vr gr
Jaap

0

Jaap Barree

02 februari 2012

Het zou een enorme verbetering zijn, als men in de zorg (om te beginnen) eens op te houden overal een manager voor aan te trekken. Men is intens bezig te debatteren, te vergaderen te wensen hoe zorg anders moet dat men totaal aan het doel voorbij schiet, namelijk goede, betaalbare en klantvriendelijke zorg te leveren. De patient wordt de dube van de marktwerking in de zorg en de hardste werkers, namelijk de verpleegkundige, worden zwaar onderschat. Ik was tot 3 jaar geleden zelf zo' n verpleegkundige. Die o.a. door die marktwerking gestopt is met haar beroep.

0

Nathalie Piersma

28 januari 2012

- Toon respect voor andermans mening;
- De reactie moet betrekking hebben op de inhoud van het nieuwsbericht;
- Reageer met korte bondige teksten;
- Racistische teksten of ander haatzaaiend materiaal wordt verwijderd;
- Speel niet op de man.

0

Wally

27 januari 2012

Grappig dat het stukje heet "toekomst van de verzorgingsstaat"en niet "toekomst van de eigen verantwoordelijkheid". Ik zou het wel een interessant debat vinden om te onderzoeken wat een individu / Nederlands burgers nodig heeft om, ook als het echt tegen zit, de verantwoordelijkheid voor zichzelf en eventueel het gezin/ kinderen te kunnen dragen. Dan niet in de rol van consument, maar tenminste in de rol van co-maker.

0

joop kools

26 januari 2012


kleiner | groter

security image
Schrijf de security code over


busy