Ontwerp voor je leven

woensdag, 25 januari 2012

Reacties1

Anoniem schrijft over een dramatisch en door hem ongewenst einde aan een korte maar hevige relatie. En: "Dat resulteerde in een kortsluiting in mijn innerlijk. Ik zie de samenhang niet meer, laat staan de reden om door te gaan op oude voet. Voorheen zocht ik mijn toevlucht in cinema, maar 'The Artist' raakte me zo dat ik dat soort gevoelsexplosies eigenlijk maar beter dien te vermijden, als ik tenminste een onbewogen gemoed nastreef. Wat te doen?"

Kortsluiting. Een elektrische stroom die stopt of begint. Bij jou stopte hij. Tijdelijk? Laten we het hopen. Met jouw vraag raak je wel een zenuw, want wat hebben we nu eigenlijk nodig om geïnspireerd te kunnen leven?

Voor iemand in jouw situatie is dat een onmogelijke vraag. Zoek je de bron van je inspiratie op, bijvoorbeeld door naar een pijnlijk mooie film als Michel Hazanavicius' 'The Artist' te kijken, word je onwillekeurig geconfronteerd met dezelfde emoties en motieven die de bron van alle ellende in je eigen leven vormen. 

Gek dat ook jij 'The Artist' noemt. Wat is het toch met deze prachtige ode aan het begintijdperk van de cinema? Ik denk dat het weinig te maken heeft met die veelbesproken gimmick. Eerder dan in het feit dat om het een zwijgende film gaat, zit de magie hem in een specifieke cinematografische stijl die eigenlijk pas in de jaren daarna, aan het begin van de era van de 'talkies', zijn beslag kreeg.

Neem 'Design for Living' (1933) van Ernst Lubitsch naar het gelijknamige toneelstuk van Noel Coward. Een mooie titel: een 'ontwerp voor het leven', voor hóe te leven. Dat is precies wat de personages in dit verhaal moeten creëren. 

Toneelschrijver Tom (Fredric March) en beeldend kunstenaar George (Gary Cooper) raken allebei verliefd op de beeldschone 'society girl' Gilda (Miriam Hopkins). En zij op hen – allebei. Zij kan niet kiezen. En treedt dan in het huwelijk met een derde, de sukkelige zakenman Max (Edward Everett Horton).

Toch kan ze de twéé mannen van haar hart niet vergeten. 

Seks druipt van de film af; de driehoeksverhouding is een feit. We schrijven nota bene begin jaren dertig. 

Anoniem, ik raad je gouden-tijdperkfilms als Design for Living aan, want een 'gevoelsexplosie' is precies wat jij nodig hebt, wat we allemaal nodig hebben in deze tijd van anonimiteit en angst en onzekerheid en depressie en oorlog. 

Daarom is 'The Artist' juist nu populair: we hunkeren naar de paradoxale eenvoud van de jaren van de vorige Grote Depressie, van films die zoals het gehele oeuvre van Lubitsch grappig en intelligent zijn terwijl de personages met zware vragen worden geconfronteerd.

Verliefd zijn of niet, leef geïnspireerd – dat is de 'les' van Lubitsch' amorele fictiewereld Ik bedoel, die eindscène: Tom, George en Gilda achterin een auto. En de blondine kust allebei mannen hartstochtelijk.

Waarom niet. Tom of George (ik vergeet welke, maar het maakt niet uit, nietwaar) zegt tegen Gilda: "Shall we get drunk. Its the only sensible thing to do."