De traagheid van het land

donderdag, 02 augustus 2012

Reacties0

Laat me vandaag vertellen over het humanistische huis, de omgeving en hoe de dagen eruit zien.Het huis is snel verteld. Het is van hout, nieuw opgetrokken met op de begane vloer een zaaltje waar de lectures worden gehouden. Overal staan spullen van… IKEA. Boven zijn vier slaapkamers.

Het dorp
Het lijkt hier het meest op Zuid-Limburg. Tijdens mijn dagelijkse ommetje passeer ik golvende akkerbouw, een bosstrook en in het dal de rivier. In het dorp zie je twee soorten huizen. Arme, die nog uit de tijd van de Sovjet Unie stammen en rijke, die van de nieuwe rijken zijn. De huizen van die laatsten zijn omringd met manshoog plaatstalen hekken. Een van de deelnemers zei dat die mensen niets met het nieuwe Rusland te maken willen hebben.

Bij de rivier is zelfs sinds een nieuw heiligdom met…. inderdaad heilig water. Een bron en een bad zouden je van je drankproblemen afhelpen en al je wensen vervullen. Bijgeloof is hardnekkig als onkruid. Maar ik vrees het ergste voor mijn darmen als ik dat water drink.

De dag
Het is voor iedereen zwaar buffelen. Het ontbijt begint om negen uur met pap, brood, flensjes, kwark, waarvan een calorieënteller als ik het Spaans benauwd krijg. Dan hebben we in de ochtend twee lezingen, die we verkort hebben tot elk anderhalf uur vanwege de kleine hittegolf die we hebben. De lunch is nog zwaarder. Gisteren kreeg ik twee keer soep, er is vlees, veel gebakken aardappelen en salades. ’s Middags hebben we weer twee lezingen. Geregeld zie ik een Russische student wegzakken in de slome hitte.

Ook in de avond is er weer een lezing. En dan, dan als de koelte komt, versnelt de natuur. Er wordt gewandeld, gezwommen in de rivier en naar de Olympische Spelen gekeken. Om elf uur zeilt de stilte van het platteland de slaapkamer binnen. Morgen is er weer een nieuwe dag